“Ik erger me al jaren aan mensen die zich niet kunnen gedragen wanneer ze een voetbalwedstrijd van hun kroost volgen. Al dat geschreeuw langs de lijn, dat is toch niet normaal? Dankzij die reclamespotjes is het nu een stuk rustiger. Wacht even hoor. Godver. JUSTIN! STA OP! Jezus nog aan toe. NOEM JE DAT EEN SLIDING? JE VALT GEWOON OP JE DIKKE REET, JONGEN! Ongelooflijk, hoe vaak moet ik dat nog tegen hem zeggen. VOLGENDE KEER WEL MET GESTREKT BEEN INKOMEN, NET ONDER DE KNIE.
Al die schreeuwende ouders. Het liep de spuigaten uit. Soms was het zo erg dat ik mezelf niet meer kon horen. Kwam ik thuis, was ik compleet mijn stem kwijt. Dat is toch niet normaal?

Maar goed, sinds twee weken doe ik het dus op deze manier. Maar op een dankjewel van de club hoef je niet te rekenen. Sterker nog, stond afgelopen maandag opeens de trainer van Justin op de stoep. Van zus en zo en dit en dat. Over ‘mini F’jes’ en ‘gewoon lekker laten voetballen’. Of ik daar alsjeblieft ook aan mee wilde werken. Dus ik zeg: ‘wat krijgen we nou? Heeft mijn zoon een homo als coach?’ Ja toch, niet dan? Kijk, daar loopt die nicht. Hij is aan het scheidsrechteren. HEE SCHEIDS, WEL VAN DE CORNERVLAG AFBLIJVEN HÈ! REETRIDDER! HAHAHA! Geintje. Moet kunnen.

Kijk, ik sta hier echt niet voor mezelf. Maar als ik het niet doe, doet niemand het. JUSTIN, KOM OVEREIND! EN HOU OP MET JANKEN! Een echte voorstopper wordt het. De Jaap Stam van 2023. Let op mijn woorden. NAAR RECHTS, JUSTIN, NAAR RECHTS. KOMT DIE BAL! SPRINGEN…! Jezus, wat doet ie nu? Gaat ie weer een kopduel in zonder uitgestoken elleboog. Ik lijk wel een roepende in de woestijn. Zeg, waar zijn trouwens al die ouders die hier net nog stonden? Allemaal weg? Totaal niet betrokken, die lui. Snap jij dat nou? Het is maar goed dat ik hier nog sta. Met mijn megafoon.”