Paniek bij mij in de nieuwbouwwijk. De Pucs zijn uitverkocht! Wablief? De Puc. Mijn buurman, de bladblazer in de hand, kijkt me ongelovig aan. Dat ik dat niet weet. De Puc is dé sensatie op koffiegebied. Het nieuwe koffiepad-apparaat van Albert Heijn dat de Senseo naar de kroon moet steken. Iedereen wil een Puc. Een week na de lancering kan Albert Heijn al niet meer aan de enorme vraag voldoen. Een woordvoerster meldt dat de grootgrutter “overweldigd is door het succes”. Het apparaat is niet aan te slepen. Ze heeft het over “een landelijk probleem” nu de Puc opeens zo schaars is.
Marketingdeskundigen spreken echter van een kunstmatig gecreëerde hype. Albert Heijn plaatst kleine aantallen Pucs in de schappen om vervolgens te melden dat het apparaat “nu al is uitverkocht”. Met als gevolg dat consumenten massaal naar de winkel hollen. Want een apparaat dat zo snel is uitverkocht, móét wel goed zijn.

Mijn buurman kijkt me trots aan. Hij heeft er eentje weten te bemachtigen. Eindelijk echte espresso. Hij heeft het over body, aroma en afdronk. En dat voor slechts 89 euro. Als een kind zo blij is ie. Ik word vriendelijk uitgenodigd een bakkie te komen doen.
Daar staat zijn Puc dan, op het natuurstenen aanrecht, tussen de BeerTender en de popcornmachine in. Ik voel direct medelijden opkomen. Arme buurman. Altijd maar klagen dat het leven zo duur is, maar wel in gestrekte draf naar de winkel voor alweer een overbodig apparaat. Eerst had hij een Senseo en nu heeft hij een Puc – maar nog steeds geen espresso, want zo kan ik de lauwe, bruine pis die hij me voorschotelde niet noemen.
Toegegeven, de Puc is prima geschikt om ongenode gasten de deur uit te jagen, maar verder is het een tragisch apparaat. De Puc is net zoiets als een Trabant. Het rijdt, maar een auto kun je het niet noemen. Zelden zo’n lelijk apparaat gezien. Goedkoop plastic en ook nog eens slecht afgewerkt. Zielloze, in China vervaardigde meuk.

De Puc is voor losers. Koop een echt espressoapparaat. Dat maalt verse bonen waar je bij staat en perst de stoom met een druk van 15 bar door de koffiemaling. De Puc komt niet verder dan 3,5 bar en lust geen verse bonen. Er moeten peperdure koffiepads in, zakjes gevuld met koffiegruis. De toegevoegde geur- en smaakstoffen zorgen voor de variatie: cappuccino, café kaneel, café caramel, Wiener melange en café choco. De basis is steeds lauw water met een bruin kleurtje. Wat een eenheidsworst. Maar ach, consumenten zijn net lemmingen en koffie is nu eenmaal big business.
Wie meer ambachtelijk is ingesteld, heeft genoeg aan een percolator, een steelpannetje melk en een garde. Dat geeft lekker pittige koffie met een stevige schuimkraag. Vele malen goedkoper én lekkerder dan de Puc die nu al op grote schaal te koop wordt aangeboden op Marktplaats. “Slechts 2x gebruikt.” Hoe zou dat toch komen?